Özellikle psikodinamik teoriye göre, hastada arzu edilen değişimin sağlanabilmesi için çocukluk deneyimlerinin güçlü etkilerinin iyice anlaşılması gerekir.

Bilişsel-Davranışçı terapi öncelikle inançlar, düşünce sistemleri, duygular ve davranışlar arasındaki ilişkiler üzerinde yoğunlaşır.

Benim terapiye yaklaşımım psikodinamik ağırlıklı (Self/ Object Relations), ama gereğinde davranışçı terapi ögeleri içeren, derleme/eclective diye adlandırılabilinir. Bu kısaca, daha önce belirtildiği gibi, kişilerin çocukluklarında başta anne olmak üzere önemli aile bireyleri ile olan deneyimlerinin ortaya çıkarılması, derinlemesine analiz edilip, bunların yetişkin ilişkilere nasıl yansıdığını hastanın fark etmesidir.

Ergenlerin sorunları çocuklarla  ayni olabildiği gibi, onlar ayrıca güvenle içlerini dökebilecekleri, endişelerini paylaşabilecekleri biri ihtiyacıyla da gelebiliyorlar.  uyum göstermeleri konusunda terapinin önemli bir ayağını oluşturuyorlar.

Başka bir deyişle, çocukların tedavisi sadece klinik psikolog ve çocuk ile değil, değişen ölçülerde klinik psikolog-çocuk-anne/baba veya klinik psikolog-anne/babadan oluşabiliyor.

Buluşmaların düzenli olması seansların içerikleri arasındaki bağlantıları korumak, dolayısıyla tedaviyi ilerletmek açısından çok büyük bir önem taşır.